“Steillagen” van de Mosel – een algemene indruk

Theorie vs. Praktijk

In mei was ik een week op Wijnsafari in de Mosel in Duitsland. Als wijnliefhebber uit Zuid Afrika was dit mijn eerste wijnreis naar een ander wijngebied. Met mijn wijndiploma op zak en de theorie in mijn hoofd was het doelwit om plaatjes aan de teksten toe te voegen. In alle wijnboeken leest men over de Mosel en haar steile wijngaarden maar nooit heb ik me de realiteit kunnen voorstellen. Wijngaarden die op vele plekken tegen de kranzen geplakt lijken te zijn, met geen ene rij druivenstokken gelijk met een ander! Trapsgewijs naar boven op de kale leisteen bodem klemt iedere Rieslingstok zich aan zijn steun, soms een eigen paal en soms aan een “trellis”, als’t ware op z’n tenen om ook maar een paar stralen van de zon te vangen. Men leert ook dat Riesling wijnen niet goedkoop zijn vanwege de hoge arbeidskosten. De arbeid die nodig is om deze steile hellingen te bewerken ligt voor de hand. Ook de ingenieuze oplossing om dit toch iets gemakkelijker te maken is overal te zien. Tegen alle steile hellingen slingeren aluminium radsporen naar boven waarop een treintje van een grasmaaiermotor, plastic stoel en kratten naar boven en beneden rammelen. Andere boeren zoals de heer Bai in Mesenich hebben goten van PVC rioolpijp aangelegd waarmee druiventrossen naar beneden glijden tot in de wachtende kratten. In Zuid Afrika is er een gezegde: ’n Boer maak ’n plan. Dit geldt dus ook in de Mosel! En dan vallen de prijzen in de Mosel nog best mee.

Wijngaard treintje in de Mosel

Kleinschaligheid

Voor een liefhebber uit de Nieuwe Wereld was het meest opvallende kenmerk van de Mosel wijngaarden de “laslappie” (patchwork) aard er van. Wijngaarden in vele kleine duidelijk onderscheidbare lappen. Door de jaren heen wordt een boer zijn grond onder alle erfgenamen gelijk verdeeld (wetten die door Napoleon werden ingevoerd) zodat een wijngaard uit tientalle kleine lapjes bestaat met ieder zijn eigenaar. Hoe iedere producent weet waar zijn of haar wijngaard begint en eindigt, is me nu nog niet duidelijk. In vele wijngaarden zag ik witte ijzere tekens met cirkels of kruisen geschilderd. Dit blijken echter aanwijzingen te zijn voor de helikopterpiloten die de wijngaarden moeten besproeien.

Het is bijna onbegrijpelijk voor iemand uit Zuid Afrika dat de gemiddelde producent slechts 3 tot 5 hectaren wijngaard heeft en dat alleen de grote jongens 10 of meer hectaren bewerken. Een aantal van de kleinschalige (boutique) producenten waarnaar ik op zoek ben gegaan, heeft maar een of  anderhalf hectaren! En dan koop je nog zijn wijn voor maar € 4,50 per fles! Meer dan één avond ging het gesprek in de voortent over hoe deze producenten ervan kunnen leven! Hierop kom ik in een volgend schrijven terug………

Gemoedelijke mensen en gemoedelijke wijnen

Dat de Duitsers geen humor hebben, is niet waar. Als je geen Duits spreekt, is het wel soms lastig te begrijpen maar het boerenvolk van de Mosel is joviaal en gemoedelijk. Weinig van de producenten die ik tegen kwam, sprak goed Engels dus vele gesprekken waren een mengelmoes van gebrekkig duits van mijn kant, gebrekkig engels van hun kant en veel gebarentaal om elkaar verstaanbaar te maken. Er was echter weinig mis te verstaan aan de Mosel wijnen! Rode wijn en Rotling uitgesloten was ik aardig onder de indruk van de Riesling en de enkele Rivaner die ik proefde. Uiteraard lagen er verschillen in kwaliteit maar ik heb geen enkel slecht exemplaar geproefd! Over het algemeen vind ik de wijnen net zo gemoedelijk als de mensen! Over de rode wijnen en Rotling (een mengsel van wit en rood) zal ik niet te veel zeggen….. De Mosel staat bekend om haar Riesling – met goede reden!

 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *